સારવાર અને દર્દ નિવારણ માટે આપવામાં આવતા ઈન્જેક્શન પણ તેને તે ભયાનક ઘટનાની યાદ અપાવે છે. સોયના દરેક ડંખ સાથે તે એવી રીતે ચીસો પાડે છે જાણે કે તેના પર ફરીથી રોકેટ પડ્યું હોય

(એજન્સી) તા.૧૯
માત્ર બે વર્ષની વયે, મરિયમ ઘાનેમે પોતાની માતાને જીવતી સળગી જતી જોઈ. ગયા અઠવાડિયે (૧૪ ઓક્ટોબરે) ગાઝા શહેરમાં આવેલા તેમના એપાર્ટમેન્ટ પર ઈઝરાયેલી બોમ્બ પડતાં આ દુર્ઘટના ઘટી હતી. મરિયમ આ બોમ્બમારામાં બચી તો ગઈ, પરંતુ તે ગંભીર રીતે દાઝી ગઈ (થર્ડ-ડિગ્રી બર્ન્સ) અને તેને ભારે માનસિક આઘાત લાગ્યો છે; આ આઘાત કેટલો ઊંડો છે અને તેની શું અસરો થશે, તે હજુ જાણી શકાયું નથી. મરિયમનો જન્મ ૧૮ ફેબ્રુઆરી, ૨૦૨૪ના રોજ, ચાલી રહેલા નરસંહારની વચ્ચે થયો હતો; તેણે પોતાના જીવનમાં નરસંહાર સિવાય બીજું કંઈ જોયું જ નથી. જન્મ પહેલાં જ તેના જીવનમાં સ્વજનોને ગુમાવવાનું દુઃખ આવી પડ્યું હતું, કારણ કે નરસંહાર શરૂ થયાના એક મહિનામાં જ ઈઝરાયેલીઓએ તેના પિતા, અહમદ ઘાનેમને મારી નાખ્યા હતા. તેના પિતાના શહીદ થયાના ત્રણ મહિના પછી મરિયમનો જન્મ થયો. અહમદના ભાઈ અને પરિવારના અન્ય સભ્યો પણ ઈઝરાયેલી હવાઈ હુમલામાં માર્યા ગયા હતા. મરિયમના જન્મ સમયે, ગાઝા પટ્ટીમાં ઈઝરાયેલ દ્વારા સર્જાયેલી ભૂખમરાની સ્થિતિની અસરો દેખાવા લાગી હતી. મરિયમના જીવનના શરૂઆતના મહિનાઓમાં, તેણે વારંવાર વિસ્થાપિત થવું પડ્યું હતું. તેની માતા, રીમ અવાદ, સુરક્ષિત આશ્રયની શોધમાં તેને લઈને તંબુઓ, શાળાઓ અને હોસ્પિટલોમાં ભટકતી રહી હતી. તેની માતાના આ સંઘર્ષનો હવે એક ભયાનક અને અગ્નિથી ભરેલો અંત આવ્યો છે. મરિયમના માતા-પિતાએ તેમની પ્રથમ પુત્રીના જન્મ માટે પાંચ વર્ષ સુધી રાહ જોઈ, ઝંખના કરી અને તબીબી સારવારો કરાવી હતી. પરંતુ અહમદ ક્યારેય મરિયમને મળી શક્યા નહીં, અને મરિયમના નસીબમાં એવું લખાયું હતું કે તેણે પોતાની માતાને સળગીને મૃત્યુ પામતી જોવી પડી. મરિયમના કાકા, ઈબ્રાહિમ ઘાનેમે ‘અલ્ટ્રા પેલેસ્ટાઈન’ને જણાવ્યું કે, “હવાઈ હુમલા પછી તે હજુ પણ ભય અને ગભરાટની સ્થિતિમાં જીવી રહી છે. અવારનવાર તે અચાનક ચોંકી ઉઠે છે, અને જો તેને આસપાસ કોઈ દેખાતું નથી, તો તે ચીસો પાડવા લાગે છે. અલ-શિફા હોસ્પિટલમાં જ્યારે પણ તેને નર્સિંગ ટ્રોલીનો અવાજ સંભળાય છે કે રૂમની બહાર કોઈ હિલચાલ થાય છે, ત્યારે તે ડરીને ચીસો પાડે છે; તેને લાગે છે કે જાણે કોઈ રોકેટ આવી રહ્યું છે.” ઈબ્રાહિમ ઉમેરે છેઃ “સારવાર અને દર્દ નિવારણ માટે આપવામાં આવતા ઈન્જેક્શન પણ તેને તે ઘટનાની યાદ અપાવે છે. સોયના દરેક ડંખ સાથે, તે એવી રીતે ચીસો પાડે છે જાણે કે તેના પર ફરીથી રોકેટ પડી રહ્યું હોય.” મરિયમને તે જ્વાળાઓ અને પોતાની માતાનું દાઝી જવું યાદ છે. તેણે પોતાના દાદા-દાદીને સાદી ભાષામાં તે ઘટના વિશે જણાવ્યું, પરંતુ તેમ છતાં, તેને એ ખબર નથી કે તેની માતા હવે આ દુનિયામાં નથી અને ક્યારેય પાછી નહીં આવે. તેના કાકા કહે છે, “મરિયમ – જે ખૂબ જ હોશિયાર અને સુંદર, અઢી વર્ષની બાળકી છે – તેણે મને આશ્ચર્યચકિત કરી દીધી જ્યારે મેં તેને જમવા માટે મનાવી અને તેણે જમતા પહેલા પ્રાર્થના (દુઆ) કરી.” “પરંતુ તે સતત પોતાની માતાને બોલાવતી રહી, જેથી તે પોતાના હાથે તેને જમાડે. અમે લાચાર થઈને તેની સામે ઊભા રહ્યા, અમારી પાસે રડવા સિવાય બીજો કોઈ રસ્તો નહોતો.” તેઓ વધુમાં કહે છે, “અમને ખબર નથી કે મરિયમના મનમાંથી તે દુઃખદ ઘટનાની સ્મૃતિ કેવી રીતે ભૂંસી શકાશે જે તેણે પોતાની આંખોથી જોઈ છે. તેનો જન્મ મુશ્કેલ પરિસ્થિતિમાં થયો હતો, ત્યારબાદ તેણે દુષ્કાળ અને વિસ્થાપનનો સામનો કર્યો, અને આજે, પોતાના પિતાને ક્યારેય ન જોઈ શક્યા પછી, જીવનની શરૂઆતમાં જ તેણે પોતાની માતાને પણ ગુમાવી દીધી છે. તેણે જે જોયું અને જે અનુભવ્યું, તેની ભરપાઈ અમે કેવી રીતે કરીશું, તે અમને સમજાતું નથી.” – પેલેસ્ટાઈન આઝાદ થશે