(એજન્સી) તા.૧૫
ગાઝાના તમામ પેલેસ્ટીનીઓની જેમ, ૩૦ વર્ષીય અબીર હરકાલીએ છેલ્લા ૧૨ મહિનામાં બધું જ ગુમાવ્યું છે, તેના ઘરેથી વિસ્થાપિત થઈ છે અને પછી કહેવાતા ‘સુરક્ષિત આશ્રયસ્થાનો’માંથી ઘણી વખત. તેના પિતાની હત્યા કરવામાં આવી છે અને તે ઇઝરાયેલના અનંત બોમ્બ વિસ્ફોટ અને તેના દ્વારા એન્ક્‌લેવ પર લાદવામાં આવેલા ઘેરાબંધીના પરિણામે સતત ભયમાં રહે છે. પરંતુ અબીરને બીજો સંઘર્ષ હતો, તે હેમિપ્લેજિયા સાથે જન્મી હતી, જે મગજને નુકસાન અથવા કરોડરજ્જુની ઇજાને કારણે થાય છે, જેના કારણે શરીરની એક બાજુએ લકવો થાય છે અને પરિણામે તે વ્હીલચેરનો ઉપયોગ કરે છે.
અબીરે મેમોને જણાવ્યું કે, “વિવિધ રીતે અને રીતે ક્રૂરતા અને ત્રાસથી ભરેલું એક વર્ષ રહ્યું છે, મેં મારૂં સુંદર ઘર છોડી દીધું જે મારા પરિવાર અને મારા માટે સલામતી અને આરામનું પ્રતિનિધિત્વ કરતું હતું, હવે અમારા બાકીના પડોશનો સામનો કરવા માટે. સંપૂર્ણપણે નાશ પામ્યા છે.” અબીર કહે છે કે તે ગયા વર્ષે ઑક્ટોબરમાં ઉત્તરી ગાઝાના શુજૈયાહમાં તેના પરિવારના ઘર પર ઇઝરાયેલી હુમલાઓથી બચી હતી કારણ કે તેનો ભાઈ તેને સલામત સ્થળે લઈ ગયો હતો.તેણીએ યુદ્ધ પહેલાના તેના જીવનને “સાદું અને સામાન્ય જીવન જે રંગોથી ભરેલું હતું” તરીકે વર્ણવ્યું હતું, પરંતુ પાછલા વર્ષે તેને “અંધારૂં અને કોઈપણ આશા વિનાનું” બનાવી દીધું છે. તેણી કહે છે કે ગાઝામાં પેલેસ્ટિનિયનો સૌથી મૂળભૂત માનવ જરૂરિયાતો સહિત ઘણી વસ્તુઓથી વંચિત છે.
તેણી કહે છે, “હું ઈચ્છું છું કે હું ભયંકર સપના વિના અથવા બોમ્બ વિસ્ફોટના સતત અવાજો, ફાઇટર પ્લેન અને રેન્ડમ સ્નાઈપર્સની ગોળીઓ જે ક્યારેય સમાપ્ત થતી નથી, તેમજ જંતુઓ જે અમારા છાવણીને ભરી દે છે તે વિના સલામત રીતે સૂઈ શકું.” “મને રાત્રે સૂવા માટે પૂરતું સલામત લાગતું નથી.” છેલ્લા એક વર્ષમાં દરેક સિઝન તેની સાથે પોતાના પડકારો લઈને આવી છે. આત્યંતિક ઉનાળાની ગરમી લગભગ લોકોને મારી નાખે છે, ખાસ કરીને અબીરના પરિવાર જેવા ઘણા લોકો, જેઓ પ્લાસ્ટિકના બનેલા તંબુઓમાં આશ્રય લે છે. શિયાળાની વિપરીત અસર હતી, કારણ કે ઠંડીએ લોકોને લકવાગ્રસ્ત કરી દીધા હતા, જેમની પાસે આશ્રય માટે ઓછી જગ્યા હતી અને પોતાને ઢાંકવા માટે શિયાળાના કપડાં નહોતા. જ્યારે વરસાદ આવ્યો, ત્યારે વિસ્થાપન શિબિરોમાં પૂર આવવું સામાન્ય હતું અને પેલેસ્ટિનિયનો પાસે પોતાને અથવા તેમની પાસે રહેલી થોડી વસ્તુઓ બચાવવા માટે કોઈ સ્થાન ન હતું. એક વિકલાંગ વ્યક્તિ તરીકે કે જેમની બહુવિધ તબીબી જરૂરિયાતો છે, અબીર પાસે દવાઓ અને અન્ય જરુરી ચીજવસ્તુઓ નથી જે તેને આરામ અને સન્માન સાથે જીવવા માટે જરૂરી છે. તે ઇલેક્ટ્રિક વ્હીલચેર કે જેના પર તેણી નિર્ભર હતી અને જેણે તેણીને સ્વતંત્રતા આપી હતી તે પણ તેના ઘરની સાથે નાશ પામી હતી, તેણીને જૂની સેકન્ડ હેન્ડ મેન્યુઅલ વ્હીલચેર પર નિર્ભર રહેવાનું છોડી દીધું હતું, જે તે જાતે ચલાવી શકતી નથી. અબીર અને તેનો પરિવાર હવે સંયુક્ત રાષ્ટ્રની ભૂતપૂર્વ શાળાના ચોથા માળે તંબુમાં રહે છે. “હું એક હોરર મૂવીની જેમ સતત ડરમાં જીવું છું, પરંતુ એવો ડર જેનો કોઈ અંત નથી.