(એજન્સી) તા.૧૧
સંજોગો ગમે તેટલા મુશ્કેલ હોય, તેમણે આખરે નિશ્ચયને સ્વીકારવો જ પડે છે. ચાર્ટર્ડ એકાઉન્ટન્ટ અભિષેક વૈશ્યની સફળતાની વાર્તા સંઘર્ષ, સંકલ્પ અને સપનાઓને વાસ્તવિકતામાં ફેરવવાની વાર્તા છે – જે અસંખ્ય યુવાનોને સખત મહેનત દ્વારા પોતાનું ભાગ્ય ઘડવા માટે પ્રેરણા આપી શકે છે. વહેલા ઉઠીને પિતા સાથે શાકભાજી વેચવા બજારમાં જવાનું, ત્યારબાદ શાળા અને રાત્રિનો અભ્યાસ – આ નિત્યક્રમ સામાન્ય નહોતો, કે CA બનવાની સફર પણ સરળ નહોતી. માત્ર ૧૩ વર્ષની નાની ઉંમરે, તેને પોતાની જવાબદારીઓ સમજાઈ ગઈ. તેણે પોતાના પિતાને મદદ કરવાનો સંકલ્પ કર્યો, જે સવારે ૩ વાગ્યાથી રસ્તા પર શાકભાજી વેચતા હતા. યુટ્યુબર કુશલ લોઢા સાથેની એક મુલાકાતમાં, તેણે શાકભાજી વેચનારથી સફળ ઝ્રછ સુધીની પોતાની સફરનું વર્ણન કર્યું. અભિષેક કહે છે, “૧૩ વર્ષની ઉંમરે, હું મારા પિતા સાથે અહીં (દાદર શાકભાજી બજાર) શાકભાજી વેચતો હતો; અમારે તે સવારે ૩ વાગ્યાથી ૬ વાગ્યાની વચ્ચે વેચવી પડતી હતી કારણ કે ત્યારબાદ પોલીસ પેટ્રોલિંગ વાહન આવતું હતું.” અભિષેક વૈશ્ય મુંબઈના વિક્રોલીનો રહેવાસી છે. તેનું ઘર વિક્રોલી રેલવે સ્ટેશનની ખૂબ નજીક હતું. સાંકડી ગલીઓમાં સ્થિત, ૧૫૦ ચોરસ ફૂટના નાના ઘરમાં પાંચ લોકો રહેતા હતા. જગ્યા નાની હતી, પણ સપના મોટા હતા. એ સાંકડા અને ગરીબ વાતાવરણ વચ્ચે પણ, અભિષેકે ક્યારેય પોતાના પુસ્તકો છોડ્યા નહીં. તે નોંધે છે કે તે સદભાગ્યે શાકભાજી વેચવાનું કામ સવારે ૩ઃ૦૦થી ૬ઃ૦૦-૬ઃ૩૦ વાગ્યાની વચ્ચે થતું હતું, તેથી તેના અભ્યાસ પર ખાસ અસર પડી ન હતી; તે શાળામાં જતો અને પછી રાત્રે અભ્યાસ કરતો. એક મિત્રની સલાહ તેના જીવનનો સૌથી મોટો વળાંક બની. જેમ જેમ તેના શાળાના દિવસો પૂરા થવાના હતા, તેમ તેમ મિત્રની સલાહ અભિષેકના જીવનનો સૌથી મહત્વપૂર્ણ વળાંક બની ગઈ. તેને યાદ છે કે તેના મિત્ર રોહિતે તેને ભવિષ્ય માટેની તેની યોજનાઓ વિશે પૂછ્યું હતું, કારણ કે શાળા સમાપ્ત થઈ રહી હતી. તે સમયે, અભિષેક પાસે કોઈ નક્કર યોજના નહોતી. તે સમયે તેના મિત્રએ તેને ચાર્ટર્ડ એકાઉન્ટન્સી (CA) વિશે કહ્યું. તે કબૂલ કરે છે કે તેને ઝ્રછ કોર્સ વિશે વધુ ખબર નહોતી, સિવાય કે તે અત્યંત પડકારજનક હતો. તે રોહિત હતો જેણે તેના માટે અરજી ફોર્મ ભર્યું હતું, જેનાથી CA બનવાની શક્યતાનો માર્ગ ખુલ્યો હતો. છતાં, તેણે શાકભાજી વેચવાનું ચાલુ રાખ્યું. જોકે, પરીક્ષાના સમયગાળા દરમિયાન, તે કામમાંથી વિરામ લેતો જેથી તે દરરોજ ૧૬થી ૧૮ કલાક અભ્યાસ માટે સમર્પિત કરી શકે. “હું કોઈક રીતે વ્યવસ્થા કરી શક્યો,” તે કહે છે. “હું રાત્રે અભ્યાસ કરતો હતો. ઝ્રછ પરીક્ષાની તૈયારી માટે મને મળેલા ત્રણ થી ચાર મહિનાના વિરામ દરમિયાન, મેં દરરોજ ૧૬થી ૧૮ કલાક અભ્યાસ કરવાનું સુનિશ્ચિત કર્યું.” ૨૧ વર્ષની ઉંમરે, અભિષેકે તેના પિતા – જે શાકભાજી વેચતા હતા – ને રૂા.૧ કરોડનું ઘર (૨ બીએચકે ફ્લેટ) ભેટમાં આપ્યું. તેના માતા-પિતા માટે, તેમના સીએ પુત્રએ તેમને ઘર ખરીદવું એ એક સ્વપ્ન સાકાર થવા જેવું હતું. તેણે તેના માતાપિતા માટે ૧૫૦ એકરના ટાઉનશીપમાં તમામ આધુનિક સુવિધાઓથી સજ્જ ઘર ખરીદ્યું, જેથી તેઓ શાંતિપૂર્ણ જીવન જીવી શકે. એક સમય હતો જ્યારે અભિષેક અને તેના પિતા શાકભાજી વેચીને રૂા.૨૦૦થી રૂા.૪૦૦ કમાતા હતા. એક ઇન્ટરવ્યુ દરમિયાન, સીએ અભિષેકે કહ્યું, “મારા પિતાની આવક નિશ્ચિત નહોતી. કેટલાક દિવસો તેઓ રૂા.૨૦૦ કમાતા હતા, અન્ય દિવસો રૂા.૪૦૦; ક્યારેક, કોઈ આવક નહોતી. શાકભાજી વેચીને, તે લગભગ રૂા.૨૫,૦૦૦થી રૂા.૩૦,૦૦૦ કમાઈ શક્યો.”