(એજન્સી)                                તા.૫
૩૭ વર્ષીય સમર અહેમદના ચહેરા પર થાકના ચિહ્‌નો દેખાઈ રહ્યા છે.
આ ફક્ત એટલા માટે નથી કે તેણીના પાંચ બાળકો છે, ન તો ૧૪ મહિના પહેલા ગાઝા પર ઇઝરાયેલના ઘાતકી યુદ્ધની શરૂઆતથી તેઓ ઘણી વખત વિસ્થાપિત થયા છે અને હવે તે ખાન યુનિસના અલ-મવાસી વિસ્તારમાં એક કામચલાઉ તંબુમાં રહે છે કડક ઠંડી સ્થિતિમાં. સમર પણ ઘરેલું હિંસાનો શિકાર છે અને આ શિબિરની તંગ પરિસ્થિતિમાં તેના દુરૂપયોગકર્તાથી બચવાનો કોઈ રસ્તો નથી.
બે દિવસ પહેલા તેના પતિએ તેને મોઢા પર માર માર્યો હતો, જેના કારણે તેનો ગાલ ફૂલી ગયો હતો અને તેની આંખ લોહીલુહાણ થઈ ગઈ હતી. બાળકોની સામે આ હુમલા બાદ તેની મોટી પુત્રી આખી રાત તેને વળગી રહી. સમર તેના પરિવારને તોડવા માંગતો નથી – તેમને પહેલાથી જ ગાઝા સિટીથી રફાહના શાંતિ શિબિરમાં અને હવે ખાન યુનિસ તરફ જવાની ફરજ પડી છે અને બાળકો નાના છે. તેમની મોટી પુત્રી લૈલા માત્ર ૧૫ વર્ષની છે. તેણીએ ૧૨ વર્ષીય ઝૈન, ૧૦ વર્ષની દાના, સાત વર્ષની લાના અને પાંચ વર્ષની અદી વિશે પણ વિચારવું પડશે.
જે દિવસે અલ જઝીરા તેની મુલાકાત લે છે, તે તેની બે યુવતીઓને શાળાના કામમાં વ્યસ્ત રાખવાનો પ્રયાસ કરે છે.  ચીંથરામાંથી બનેલા નાના ટેન્ટમાં એકસાથે બેઠેલા ત્રણેય જણાએ પોતાની આજુબાજુ થોડી નોટબુક ફેલાવેલી છે. નાની દાના તેની માતાની નજીક વળેલી છે, જાણે તેણી તેને ટેકો આપવા માંગે છે.  તેની નાની બહેન ભૂખથી રડી રહી છે અને સમરને ખબર નથી કે તે બંનેને કેવી રીતે મદદ કરવી.
એક વિસ્થાપિત કુટુંબ તરીકે ગોપનીયતા ગુમાવવાથી દબાણનું એક નવું સ્તર ઉમેરાયું છે.
સમર કહે છે, મેં આ જગ્યાએ એક સ્ત્રી અને પત્ની તરીકે મારૂં વ્યક્તિત્વ ગુમાવ્યું છે. હું એમ નથી કહેવા માંગતો કે યુદ્ધ પહેલાંનું મારૂં જીવન સંપૂર્ણ હતું, પરંતુ હું મારા પતિ સાથેની વાતચીતમાં મારી આંતરિક લાગણીઓ વ્યક્ત કરી શકતી હતી. હું ચીસો પાડી શકતી હતી. કોઈએ મને સાંભળ્યા વિના. હું મારા બાળકોને ઘરે વધુ નિયંત્રિત કરી શકું છું. અહીં હું શેરીમાં રહું છું અને મારા જીવનમાંથી ગુપ્તતાનો પડદો હટી ગયો છે.
બાજુના ટેન્ટમાંથી પતિ-પત્ની વચ્ચે જોરદાર દલીલબાજીનો અવાજ સંભળાય છે. સમરનો ચહેરો શરમ અને ઉદાસીથી લાલ થઈ જાય છે કારણ કે, હવા ગંદી વાતોથી ભરેલી હોય છે. તે નથી ઈચ્છતી કે તેના બાળકો આ બધું સાંભળે.
તેની વૃત્તિ બાળકોને બહાર જઈને રમવાનું કહે છે, પરંતુ લૈલા પાણીથી ભરેલા નાના બાઉલમાં વાસણ ધોતી હતી અને નજીકમાં ચાલી રહેલી દલીલ તેની પોતાની સમસ્યાઓને યાદ કરે છે.