(એજન્સી) તા.૮
મેં ગાઝામાં કુલ ચાર વર્ષ ગાળ્યા, જેમાંથી છ મહિના ચાલુ યુદ્ધ દરમિયાન હતા. તે પ્રચંડ યુદ્ધ મશીન સામે હું ક્યારેય એટલો અસહાય અનુભવતો હતો કે જે ગોળી છોડતાની સાથે જ તેની બંદૂકને નવી સાથે ભરી દે છે, સપ્ટેમ્બરમાં અમર્યાદિત દારૂગોળો હોવા છતાં, મેં એક મહિલા સાથે વાત કરી જે આશ્રયસ્થાન ચલાવે છે યુનુસમાં વિસ્થાપિત લોકો માટે મેં તેને પૂછ્યું કે તેને શાંતિની સંભાવના વિશે શું આશા છે. તેણે એક નાની છોકરી તરફ ઈશારો કર્યો જે તેની માતાનો હાથ પકડીને તેનો અંગૂઠો ચૂસી રહી હતી. ‘તેમના પિતા જ્યારે પાંચ દિવસ પહેલા તેમના ઘર પર બોમ્બ વિસ્ફોટ કરવામાં આવ્યા ત્યારે મૃત્યુ પામ્યા, અને તેઓ તેમના શરીરને કાટમાળમાંથી પુનઃપ્રાપ્ત કરી શકે. ભયાવહ ગાઝામાં, ઊંઘ એ સૌથી કિંમતી ચીજવસ્તુઓમાંની એક છે. જાન્યુઆરીમાં, અમે બારી તરફ દોડી જઈશું અને ખાસ કરીને જોરદાર અને નજીકના હુમલા પછી આકાશમાં ધુમાડાના પ્લુમ્સ જોઈશું. પરંતુ સમય જતાં, તેઓ એટલા સામાન્ય બની ગયા છે કે હવે ભાગ્યે જ કોઈ તેમને શોધવાની તસ્દી લે છે. દેર અલ-બાલાહમાં મારા પડોશમાં સરેરાશ રાત્રે, બોમ્બ વિસ્ફોટ જ્ રાત્રે શરૂ થઈ જાય છે, જ્યારે લોકો ઊંઘવાનો પ્રયાસ કરતા હતા. અમે મિસાઇલની સીટી સાંભળીશું અને પછી જોરદાર ધડાકો થશે, જે બારીઓ હચમચાવી નાખશે. વિસ્ફોટથી સ્થાનિક કૂતરા, ગધેડા, બાળકો અને અન્ય કોઈપણ કે જેઓ ઊંઘવાની હિંમત કરી રહ્યા હતા તેઓને જાગી ગયા, ભસતા, રડવાનો અને અન્ય ઉત્તેજિત અવાજોની શ્રેણી શરૂ થઈ. વધુ બોમ્બ આવશે, ત્યારબાદ વિવિધ પ્રકારના ગોળીબાર થશે જ્યાં સુધી બધા થોડા સમય માટે શાંત ન થાય. સવારની પ્રાર્થના માટે કૉલ સામાન્ય રીતે હુમલાઓની બીજી શ્રેણીને ઉત્તેજિત કરે છે. ટીવી પર દરેક વ્યક્તિ જે ભયાનક દૃશ્યો જુએ છે તે ખરેખર વધુ ભયાનક છે. હું વારંવાર મારા ફોનમાંથી ફોટા અને વિડિયો કાઢી નાખું છું કારણ કે જ્યારે નરી આંખે જોવામાં આવે ત્યારે કેમેરા આસપાસની ભયાનકતાને કેપ્ચર કરી શકતો નથી.