(એજન્સી) તા.૮
મારી બે છોકરીઓને પથારીમાં સુવડાવવી એ મારા માટે રોજની પ્રક્રિયા છે. હું તેમના પલંગમાં સૂઈ જાઉં છું અને દરેક બાજુએ એક બાળક સુવે છું. અમે એક વાર્તા વાંચીએ છીએ અને તેઓ આજુબાજુ રમે છે, એકબીજાને ચીડવે છે, મને ચીડવે છે. અંતે, હું તેમને નિશ્ચિતપણે પથારીમાં જવા માટે કહું છું અને તેઓ એક સેકંડમાં સૂઈ જાય છે.
તાજેતરમાં અહીં ઓસ્લોમાં તીવ્ર હવામાન હતું, જેમાં વાવાઝોડાં અમારી દિનચર્યાને વેરવિખેર કરી નાખે છે. છોકરીઓ બહેરાશના અવાજથી ડરતી હતી જે ક્યારેક એટલી નજીક લાગતી હતી કે તે મને પણ ડરાવી દેતી હતી.
જેમ જેમ તેઓ મારી નજીક આવતા હતા, મેં તેમને એ જ શબ્દો સાથે ખાતરી આપી જે મારા પોતાના માતા-પિતાએ જ્યારે હું નાનપણમાં મને અને મારા ભાઈ-બહેનોને શાંત કરવા માટે વાપર્યો હતોઃ કે અમે સુરક્ષિત છીએ અને ખુદા સૌથી દયાળુ છે, તેથી ચિંતા કરવાની જરૂર નથી. તેમ છતાં, છોકરીઓએ એક મિલિયન પ્રશ્નો પૂછ્યા જેમ કે બાળકો વારંવાર કરે છેઃ ગર્જના કોણ મોકલે છે ? ખુદા આપણી સાથે આવું કેમ કરે છે ? શું ખુદા બધું જોતા અને સાંભળતા નથી ? જ્યારે હું વાવાઝોડાની વચ્ચે જવાબ આપવા માટે સંઘર્ષ કરી રહ્યો હતો, ત્યારે મેં ગાઝા વિશે વિચાર્યું. તે ક્ષણે, ક્યાંક ઘરના ખંડેર અથવા તંબુમાં, એક પેલેસ્ટીની પિતા પણ તેની બે પુત્રીઓને ગળે લગાવી રહ્યો હતો અને સમાન પ્રશ્નોના જવાબો આપવા માટે સંઘર્ષ કરી રહ્યો હતો.
મારા વિચારો દોડ્યા. તે તેના બાળકોને શું કહેતો હતો ? કે તે ખુદા નથી, સૌથી દયાળુ, ડરામણી, ગર્જનાવાળા અવાજો બનાવે છે, પરંતુ સ્ક્રીનની પાછળ લશ્કરી ગણવેશમાં એક બાળક ખુદાની ભૂમિકા ભજવે છે અને બટનના સ્પર્શથી કોણ જીવે છે અને કોણ મૃત્યુ પામે છે તે વિશે નિર્ણય લે છે ? તમે બાળકને હાઇ-ટેક નરસંહાર કેવી રીતે સમજાવો છો ? તમે તેમને કેવી રીતે કહો કે તેઓ ભવિષ્યના સંહાર અભિયાનમાં જીવી રહ્યા છે ?
- Mon, October 5, 2026
- Top Stories
- Trending
- Mon, October 5, 2026